شعر

همین که عصـــــرِ یه جمعه حواست جمــــــــعِ من باشه همین که هرجــــــایی میرم نفس هات پیشِ من باشه همش یادِ تو می افتم با آهنگی که دوست داری تموم لحظــــــــه هام شادند برای گفتـــــــــــــــن ازچشمات چقدراین واژه هــــــــا رامند ببین یادِ تو می افتم ...

ببین مردم نمی دانند چگونه می شود بی هیچ وازه ای و فقط در سکوت کسی را که این همه دور است این همه دوست داشت... ...

خبردار نشوند ستارگانِ آسمانِ امشب که ماه درآمده وُِ درگفتگوی با ققنوس به دل تنگی و رهایی ازتنهایی وُ حالا چرا نمی شود ای خدا نشسته است دل تنگ نباش زیر چتر مهتابی نگاهت پرواز هرشب من به تنگنای نگاهت ختم میشود آواز مرا می شنوی؟ هنوزم نام تو را فریاد میزنم چه باشی و چه نباشی ققنوس...

چقدر جای تو خالیست این جا فقط این جا؟ نه جای تو سالها در عمق دلم خالی بود در عمق دلم همیشه جایی خالی برای تو بود حالا اما تمام دلم تویی و جایت میان آغوش من خالیست و جای نوازش من در موهای خیس و آشفته تو چشمانت را با دریا ببند می بینی ام؟ هستم هر جا باشی راستی احساس نیاز دستانم را به نوازش بازوانت حس میکنی؟ مـــــــاه...