شعر

xa0 به شرابِديدگانت كه از آن هميشه مستم xa0 گُل من تورا نه اكنون همه عمر مي پرستمxa0 xa0 xa0...

xa0 امشب هرآنچه خواستم بنویسم ازعشقِ تو xa0 یک واژه درکنـــــــــــــــــــــــــــــارِسطرها صف کشید xa0 مست بود آن واژه وُ می کشانِ چشـــــــــــــمِ تو xa0 صد شِـکوه از پلک , xa0روی چشـــمِ تو قدکشید xa0 xa0 دربسته است بی تفــــــــاوت بردکان شعرِ من xa0 حالا سبــــــو خالیست چون واژه در شعرِ من xa0 پلکـــــــی بزن ســـــــــــــــاقیِ صبح xa0وُ بــــــــــــــــاز کن xa0 آن چشمه ی xa0زلال وُ بی بدیــــــــــــــــلِ شعرِ من xa0 سحرگاه هجده مهرماه وقتی تو خوابیدی و من......

میدانی این روزها بیشتر از همه از چی می ترسم؟ اینکه سالها بعد وقتی همراه دختر و پسر نوجوانم در کافه ای یا رستورانی نشسته ایم و منتظر سفارش مون هستیمxa0xa0 درست همان وقت هایی که از روز مرگی کنار شوهری که هیچ وقت عاشقانه دوستش نداشتمxa0 خسته ام . همان لحظه که محو کارهای پسرکم شده ام که درست شبیه پدرش رفتار می کند. با صدا کردن نامش یک نفر دیگر آنطرفتر از جایی که نشسته ام سرش راxa0 به سمتم بچرخاند و من تو را ببینم آنوقت حس کنم قلبم دیگر نمیزند.... آن وقت ها تو لابد یک مرد جا افتاده با تارهایی از موها...