شعر

دلم ,گلم, ستاره ی بیدلمهمه از من می پرسند چرا؟ من میگویم: تورا برزمین پا می نهم اما سرم سیاره ای ست که بر نصف الانهار خیال تو می چرخد سرگردانم و در هر جاده ای به سرهر گردنه ای می تابم گردِ خیال تو... تو کیستی ؟ که هرچه زیبایست را بر تداوم زمان داده ای و هرچه بیشتر عمر میگذرد بیش تر از هر مقیاسی قیاس...

اینروزها بسیار از تو میگویم. میخاهمت و میدانی و خوب میدانم که هربامداد با واژه های سرازیر از چشمان تو وضوی عشق میگیرم و هرگاه به سمتِ قبله سوی نفس هایت در گذرانِ ستایش و پرستش هستم تو باور کن مرا بانو من باورت کرده ام . ...

روز با کلماتِ روشن حرف می زند عصر با کلمات مبهم شب سخن نمی گوید حکـــــــــــــــــــــم می کند...

زودتر بیا هق هق نفس های صبح بی تاب خورشید نگاهت شده است. من می خواهم صبح را با چشمانِ تو آغاز کنم معجزه ای کن .......

گیسوانم زیر بارانِ عطرِ شالیزار ...فکرش رابکن با تو آدم مست باشد تا سحر بیدار ...فکرش رابکن در تراسِ خانه رویارو شوی با عشق بعد از سالها بوسه و گریه , شکوه لحظه ی دیدار... فکرش رابکن مــــــــاه با خیالش مست می مــــانم تا لحظه مــــــوعود .....فکرش را بکن ققنوسِ تو ...

چقدر خواب می بینم که مال من شده ای و شاه بیت غزل های لال من شده ای چقدر خواب می بینم که بعد آن همه بغض جواب حسرت این چند سال من شده ای چقدر حافظ یلدا نشین ورق بخورد ؟ تو نا سروده ترین بیت فال من شده ای چقدر لکنت شب گریه را مجاب کنم ؟ خدا نکرده مگر بی خیال من شده ای هنوز نذر شب جمعه های من اینست که اتفاق بیفتد حلال من شده ای میان بغض و تبسم میان وحشت و عشق تو شاعرانه ترین احتمال من شده ای مرا به دوزخ بیداریم نیازی نیست عجیب خواب قشنگی ست مال من شده ای ...

برایِ من هرچیــــــزی ممکن است وُ ناممـــــــکن , ناممــــــــــــکن است ناپلئون پناپارت حرف امروز ققنوس تو...