شعر

اگربه کسی نگویید ... ازکلماتِ مانده در بُهتِ آیینه وچند تارِموی مــــــــــــــاه گرفته میانِ تاریــــــــــــــــــــــــــــــــکیِ شبِ این سرِ به هوایِ عشق سنگین شده _می گویمتــان به حروفِ قصارِاین کوچه ها به قصیده پرواز وُ قصدِ اطراق وُ قاصدک _نیازی نیست. شما قول بدهید حرفی به کسی وُ جایی نزنید من از بازی باکلمــــــــــــــــــــات رقصِ موزونِ واژه ها آرایشِ جمـــــــــــــــــــــــلات وُ برسر وُ رویِ این ترنمِ از راه رسیده دست میکشم وُ می گویم بفرمایید حوالیِ خردادِ همین امسال چیزی ازتولدم نگذشته بود که متــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــولد شدم ...

بــــــــــاور کُنمهروقت دلتنگِ توام در شهرِ شب همه جا درپـیِ توام پیرِهزار ســـــاله ی عشق شــــده ام مهتاب بهـــــانه هست در پیِ توام...

از دستِ شب گـــــله بردم به ماهِ نازنین تابیده برسرم , انگار تواَم خواب ازسرم پریده وُ مهتاب جای او گفته حدیت عشق را ای واااای توام...

به ستاره های آسمانِ امشب بگـــو مـــــــــــاه در خیالِ کسی آرمیده است پیِ مهتاب وُ سو سویِ نگاهشان اگر آمدند نشانیِ مرا به آنها بده همه شان را به میهمانیِ لبخندِ یادگاری تو دعــــــــــــــــــــــــــــوت خواهم کرد وُ لالای امشبِ تو را چشمک زنان زمزمــــــه خواهم کرد تا سحـــــــــــــــر . آفتاب که درآمد بیدارشو به خورشید بگو من ذوقِ دیدن تو را ندارم دلتنگ چشمانِ ماه بلندم هستم و چشم بر تمام روشنایی شهربسته ام ققنوسِ تو...