شعر

تو شب هاییکه دلــت تنگ اومده یه خط شعر بنویس با من بخون شبِ خستگی شعر و دلــــــــــدادگی به یـــــــــــــــــــــــــادم بشین با من بمون ...

وقتِ مرورِ خاطره هاست. دراین شهر اگرچه آفتاب درآمده است اما عجیب میانِ این سراسیمگی دلتنگ ماه و مهتاب و انتظار مانده ام مهتاب من سلام حال من خوبست اما......

ببین پیچِ رادیو را ببند . تاخبرِ زلزله حیرانت نکند ! گسل های دل من است که تَرک برداشته وُ خبرگزاری ها نمیدانند چرا شهر بهم ریخته است ...

دل من گم شده بود اصلا نبود یا اگر بود دل نبود معجزه بودی آمدی دل من دل شد همانی بودی که معنی سه نقطه های آخر تمام جمله هایم را می فهمیدی دلیل تمام بغض هایم راقبل از لرزیدن چانه ام می دانستی دلیل سردرد های بی بهانه ام را لرزش صدایم را سکوت آشکارم را دل تنگی هایم را همه چیز را می فهمیدی توضیح لازم نداشتی فقط کافی بود مدل صدا کردنت را عوض کنم تو از لحن صدایم همه چیز را احساس می کردی گوش کن الان صدایت کردم اینبار هم بفهم که دلم برای قدم زدن باتو دست در دست تو در این همه خیابان و گذر بی ما تنگ شده است . ...

دورِ مــــــدارِ یادِ تو وُ زمزمه های اینروزهایم با خدابودم وُ به تمنا وُ حالا خدایِ من چقدر تحمل وُ چقدرصبوری باید وُ چه کنم حالا وُچه هست تقدیر ما وُ تا کی؟ به کجا؟..... که خوابِ نیمروزی ام سراسر ,رویای تو شد و قدم هایمان دروسعت شهری که حالا گوشه گوشه اش خاطره ی ســــــــلام و نگاه تو و حیرت من شده است راستی تا یادم نرفته است بیدارکــــه شدم دوباره تـــــــو نبودی ققنوس...

به ستاره های آسمانِ امشب بگـــو مـــــــــــاه در خیالِ کسی آرمیده است پیِ مهتاب وُ سو سویِ نگاهشان اگر آمدند نشانیِ مرا به آنها بده همه شان را به میهمانیِ لبخندِ یادگاری تو دعــــــــــــــــــــــــــــوت خواهم کرد وُ لالای امشبِ تو را چشمک زنان زمزمــــــه خواهم کرد تا سحـــــــــــــــر . آفتاب که درآمد بیدارشو به خورشید بگو من ذوقِ دیدن تو را ندارم دلتنگ چشمانِ ماه بلندم هستم و چشم بر تمام روشنایی شهربسته ام ققنوسِ تو...