شعر

هرشب پشتِ این پنجره خیال درآغوشت می گیـــــــرم وُ نمیـــــــــــــدانی ... نه تو نمیــــــــــدانی که اشـــــــــــــــــــــــک هایم گذرِ احتمالِ رویای آمدنت را آب می زنند وُ هـــــــــق هـــــــــقِ نفس هایم دودِ حسرتِ اسپندیست که گفته ام دورِ سرت بچرخانند . تو نمی آیی؟! ...

اگربه کسی نگویید ... ازکلماتِ مانده در بُهتِ آیینه وچند تارِموی مــــــــــــــاه گرفته میانِ تاریــــــــــــــــــــــــــــــــکیِ شبِ این سرِ به هوایِ عشق سنگین شده _می گویمتــان به حروفِ قصارِاین کوچه ها به قصیده پرواز وُ قصدِ اطراق وُ قاصدک _نیازی نیست. شما قول بدهید حرفی به کسی وُ جایی نزنید من از بازی باکلمــــــــــــــــــــات رقصِ موزونِ واژه ها آرایشِ جمـــــــــــــــــــــــلات وُ برسر وُ رویِ این ترنمِ از راه رسیده دست میکشم وُ می گویم بفرمایید حوالیِ خردادِ همین امسال چیزی ازتولدم نگذشته بود که متــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــولد شدم ...

من از سرِ صحبتِ باد بابرگ ها دراین خنکای پاییز ,فهمیــــــــــــــــدم که آرایشِ قدم های تو بر پیاده روهای این ذهنِ درگیرم یک رویا نیست انتظاریست که هرگام به مقصد نزدیک می شود...

فردا دیر است .... باور کن لحظه ها می گذرند بی آنکه بدانند انتظار چیست! فراموش کن ساعت را فراموش کن روزگار را قرارمان را به لحظه خواندن شعر بگذار...فردا دیر است همین لحظه که افتاد چشمت به وازه ها بخوان دوباره نامم را.....بگذار با پزواک صدای تو آغازی دوباره کنم از پایان یک بغض تلخ......ببین فردا دیر است حال که خواندی این فصل پر از بهانه را بی بهانه از دور حتی بگیر دستم را که ساعت ها منتظر نمی مانند.........

من نمــیخواهـم دعـایِ من باشی! می توانی خـــــــــــــــدای من باشی؟ استخاره کـــــــــــــــــــردم خوب آمد بی نظیری بـــــــــــــــــرای من باشی ...

امشب هــــــــوایی توام دلخوشم به یادتو گلم فردا می نویسم چه آورده ای بر روز وشبم...

ببین نفس های من چون عقربه های ساعت به شمارش افتـــــــــــــــــــادند امشب می بوسم مــــاه را ازنردبامِ خیــــــال تو فردا می چینم نارگلِ آتشینِ کـــــــــــــــــــامِ تو ققنوس...