شعر

 میان مردمان راه میروم ، در ازدحام شهر تاریکی معابرغیر از تو و خاطراتت غیر از تو و آغوشت ، هر چه هست را فراموش می کنم....

میان مردمان راه میروم ، در ازدحام شهر تاریکی معابرغیر از تو و خاطراتت غیر از تو و آغوشت ، هر چه هست را فراموش می کنم....

شب های بی تو شب های بلندی ست زودتر می خوابم که شب زود تمام شود .....! ...

....اینگونه شد دنیای من دخترت با ماسه ها بازی کند و همسرت با افتخار کنارت قدم بزندو من با موهای خیس ،تو بالکن، با یه لیوان چایی سرد شده در دستم غرق رویای دخترمون باشم که با ماسه ها بازی می کنه و من با افتحار کنارت قدم می زنم ...

گاهی روز ها صبح شعر و باران نمی خواهد فقط تورا می خواهد ......

من مسیرِ مخفیِ ابرها را دیدم حیرت آور است که ابرهای شمالیِ شهر سبویِ ردِپایِ عطرِ تو را دست گرفته بود وُتا جنوبی ترین کــــــــــوی بابونگی سر کشید. چه تند می زند نبضِ بی قــــرارِباران برصفحه تنهـــــــــایی من که هجوم کلــــــــــــــــــــــــماتش به هوای دستان تو پر کشید تو کیستی که دراین هوا بی هوا پیِ دستانت لحظه های تردید عرف و حالا بی خیال دست دست می کند. ...

چرا وقتی می گویم معجزه ای با بهت نگاهم می کنی ؟ نمی دانی پلک هایت برای دریایی پر موج سد ساخته اند لبخند می زنی و نمی دانی انسان وقتی از عشق می میرد هنوز نفس می کشد می گویم معجزه ای .... چشم هایت را برای بوسیدنم می بندی و نمی بینی روی صورتم جنگ قدرت هاست برای سهم بیشتر از بوسه ی تو ...

امشب کمی زودتر بخواب با تو حرف های زیادی دارم ...

انتظار شرافتِ تامِ واژه بود هیچکس را منتظر نگذاشت...

من از آن حادثه عشقِ تو آواره شدم تو نفهمیدی ازعطرِ نفس های تو بیچــــــــاره شدم...

بــــــــــاور کُنمهروقت دلتنگِ توام در شهرِ شب همه جا درپـیِ توام پیرِهزار ســـــاله ی عشق شــــده ام مهتاب بهـــــانه هست در پیِ توام...

پلک که می زدی برگی دیگر از دفترِ دلتنگی هایـــــــــــــــــــــم را ورق می زدی چه معصومانه به گل های قالی زل می زدی وقتی بی صدا تنهایی ات را فریــاد می زدی ای تندیسِ لبخندِ عشق. رسالتِ مهربانیِ آفتاب _ نگاهت. نگاهم کن که دراین میانه راهِ خزان شکفته می شود غنچه های واژگونِ امید در گستره ی تارکِ تنهای تنم ,چون بهـــــار ...

دنیایم را به چشمانِ شاعرِ تو میدهـم هراسی نیست چون ابیاتِ هرروزش با نگاهِ آفتابی تو ردیف می شود وُ پلک هایت قافیه شب هایــــــــــــــــــــم می شود پلکی بزن بی تابِ آفتاب است مــــــــــــــــــــــــــــــــــاهِ تنهایی ام...

زیاد وقتِ تو را نمی گیرم همین که هرلحظه سراغِ تو را ازهرلحظه ام می گیرم نشانه خوبیست که مردمان بدان عاشقی می گویند. راستی یادم نرود آمده بودم بگویم دوستت دارم وُ بروم کجا؟.... گِردِ خیالِ تو ....چون برمیگردم...

در گرانش سنگین چشمان تو نور هم تاب راست رفتن ندارد. بر من کمی آسان تر بگیر محبوب من می دانی که رو از تو بر نمی تابم بدون تو بودن مرا پوچ می کند چون خورشیدی سیاه و خاموش. ...

من از هیچ چیز نمی ترسم نه از باد نه از رعد و برق نه از طوفان نه از تاریکی اما بازوانت را دوست دارم می خواهم گاهی بترسم در آغوشم بگیری امنیت را احساس کنم میان بازوان تو حس خوبی ست که می خواهم گاهی بترسم. ...

دل من گم شده بود اصلا نبود یا اگر بود دل نبود معجزه بودی آمدی دل من دل شد همانی بودی که معنی سه نقطه های آخر تمام جمله هایم را می فهمیدی دلیل تمام بغض هایم راقبل از لرزیدن چانه ام می دانستی دلیل سردرد های بی بهانه ام را لرزش صدایم را سکوت آشکارم را دل تنگی هایم را همه چیز را می فهمیدی توضیح لازم نداشتی فقط کافی بود مدل صدا کردنت را عوض کنم تو از لحن صدایم همه چیز را احساس می کردی گوش کن الان صدایت کردم اینبار هم بفهم که دلم برای قدم زدن باتو دست در دست تو در این همه خیابان و گذر بی ما تنگ شده است . ...

امشب هرآنچه خواستم بنویسم ازعشقِ تو یک واژه درکنـــــــــــــــــــــــــــــارِسطرها صف کشید مست بود آن واژه وُ می کشانِ چشـــــــــــــمِ تو صد شِـکوه از پلک , روی چشـــمِ تو قدکشید دربسته است بی تفــــــــاوت بردکان شعرِ من حالا سبــــــو خالیست چون واژه در شعرِ من پلکـــــــی بزن ســـــــــــــــاقیِ صبح وُ بــــــــــــــــاز کن آن چشمه ی زلال وُ بی بدیــــــــــــــــلِ شعرِ من سحرگاه هجده مهرماه وقتی تو خوابیدی و من......

نمیدانی بعد از آن همه هیجان چه کشیده ام ! طرح چشمانت را برگذرهای خاطره ام وه چه مستانه ساز میزنند هنــــــــــــــــــــوز...

من دیشب تمام کوچه های خاطره را با تو بودم گاهی آرام و شانه به شانه ات و گاهی می دویدم و صدای خنده هایت به دنبالم ببخش اگر امروز خسته از خواب بیدار شدی .... ...