چرامعطلی

ماهِ این آسمان

طالعِ ستاره ای را ببیند

که نشان خنکای بادِ برخواسته

از سینه کــــــــــــــــــــــــــــوی تو را بدهد

بی هراس از حواس مردمانِ بی خبر .

آنوقت بی درنگ دست

برکلون درب خاطره ام خواهم برد

حالا اگر نشان نشانِ خانه حوالی شمالِ این رویا بود

لااقل

تو اینبار نترس...